Rondrit West-Kootenays
SNP had voor vandaag een rondrit per auto van meer dan 200 kilometer op het programma staan langs verschillende interessante dorpjes en provincial parks. En natuurlijk was de route kilometer voor kilometer prachtig. Met steeds wisselende landschappen en uitzichten. Langs de langgerekte meren Kootenay Lake en Slocan Lake en door een zo goed als verlaten vallei langs een woest stromend riviertje op. Vaak zagen we in de verte hoge besneeuwde toppen. Heel mooi.
De eerste stop was Kokanee Creek Provincial Park waar we de Kokanee Canyon bezochten middels een korte wandeling van 2,5 km. Het begin liep langs een brede bergbeek met veel verval. Heel erg gaaf. We kwamen daar Paul en Esther weer tegen, het Nederlandse stel wat we al in Lund ontmoetten en die nu precies in de pas lopen met onze reis. Voor de wandeling bezochten we het visitor Centre waar we uitleg kregen hoe zalm zich voortplant. Die zalmen werken zich daarvoor elk najaar de bergbeek omhoog, tegen de stroom in. Het vrouwtje legt dan veel eieren en beschermt die om uiteindelijk, moe van al het werk, te bezwijken.
Na de canyon reden we door naar Kaslo, een mooi stadje gelegen in een beschermde baai. Dit stadje heeft de bijnaam Queen City of the Kootenays vanwege de vele mooie historische gebouwen en de fraaie ligging. Ook ligt hier de SS Moyie, ‘s werelds oudste intacte raderboot voor passagiers in zijn soort. Het was de laatst werkende raderboot in het westen van Noord-Amerika. We liepen hier wat rond en picknickten met fraai uitzicht over het meer.
We vervolgden de rondrit nu en verlieten het Kootenay Lake door een eenzaam dal. Na enige tijd reden we een zijweg in om
over een goede gravelweg in Sandon te komen. Sandon is een spookstad. Ooit waren hier veel gebouwen, hotels en salons (beide meer dan 20), een red light district en nog veel meer. Dat was in de hoogtijdagen van de zilverkoorts. Nu staan er nog een paar gebouwen overeind die meestal in gebruik zijn als museum en curiosawinkel. Meest indrukwekkend is de Silversmith Power and Light Generating Station, een kleine waterkrachtcentrale die sinds 1897 elektriciteit opwekt en dat nog steeds doet. Meer informatie over Sandon en de centrale is hier te vinden.
De volgende stop was de Galena Trail bij New Denver, waar we een klein stukje van op en neer liepen (kleine 4 kilometer in totaal). We kregen hier een fraai uitzicht op het snelstromende riviertje en de bergen die er bovenuit torenen.
Het was ondertussen al bijna 18:00 toen we in Silverton, weer zo’n leuk en ietwat curieus dorpje, bij het openlucht mijnmuseum neerstreken om van onze kersen te genieten.
Op weg naar Slocan aan het einde van Slocan Lake stuitten we op een geweldige lookout. Hoog boven het meer kregen we heel fraai uitzicht op het meer en de bergen met besneeuwde toppen.
Na een korte stop in Slocan was het tijd voor avondeten. Dat deden we in een klein restaurantje bij een golfbaan. Daar, in de middle-of-nowhere, hebben we lekker gegeten voordat we de laatste 45 minuten van de autorit aflegden in de schemer.
Dit was een heerlijke dag met veel verschillende dingen om te zien en een beetje om te doen. Zo is autorijden ook best leuk. We maken wel veel kilometers op deze manier. Aan het eind maken we de balans wel op.
