Een relaxte dag, of?

Dit blog komt een dagje later dan normaal. De oorzaak was dat we twee dagen in één dag hebben gedaan en geen tijd en energie meer hadden om gisterenavond te gaan schrijven. Hoe zit dat dan met die twee in één? We hadden gisteren onze relax dag bij Chute Lake en zouden dan vandaag verder fietsen naar Penticton. Toen we om 16:30, we hadden ons verheugd om een Bananasplit op het terras, terugkwamen van onze hike bij de lodge, bleek er een algehele stroomstoring te zijn waardoor ook het water was uitgevallen. Er was even verderop een boom op de electriciteitsdraden gevallen. Herstel zou drie tot vier uur of meer gaan duren. Voorlopig waren er alleen wat flesjes water en blikjes drinken beschikbaar en het leek erop dat er ‘s avonds niet gekookt zou kunnen worden in het restaurant. We kregen het aanbod van een ‘refund’ van de tweede nacht en die te skippen. We zouden dan wel door moeten naar Penticton en daar een overnachting regelen. Met de fiets dus, nog 43 kilometer, maar wel alsmaar dalend over een vrij goede trail. Telefonisch konden we een nacht bijboeken bij ons hotel in Penticton en dus snel alles ingepakt. Om 17:15 zaten we weer op de fiets. Om 20:00 stipt waren we bij ons hotel en niet al te veel later zaten we in het nabijgelegen restaurant om de hoognodige energie weer aan te vullen. Geen Bananasplit, maar wel een heerlijke tiramisu als afsluiter. 

Terug naar gisterenochtend. We werden vroeg wakker in de tent omdat het natuurlijk vroeg licht is. Eerder ‘s nachts was ik al een keer wakker geworden door hard klinkende, paniekerige vogelgeluiden, mogelijk ook van een uil. Het leek erop dat ze volgens elkaar misschien wel waarschuwden voor gevaar. Ook ‘s ochtends bleven de vogels fluiten, dus we hebben een tijdje in bed naar hun concert geluisterd. We hadden geen zin uit bed te komen, want het was erg koud buiten het bed. Overigens hebben we geen mug gehoord en zijn, ‘s nachts althans, niet geprikt. De muggen die wel aanwezig waren in de tent behoorden waarschijnlijk tot de luiere soort. Of het waren mannetjes. 

Na een relaxed ontbijt in de lodge kregen we van de dame van de bediening een AllTrails track van de wandelingen die we wilden maken. Geen van die trails stonden namelijk op de kaarten in de outdoor apps die ik heb. We konden twee rondjes lopen en besloten die ook beiden te lopen. Het eerste rondje was een mooie, afwisselende wandeling van dik 5 kilometer. De trail was extreem goed gemarkeerd met linten. We hadden meerdere keren fraai uitzicht. Vanaf een punt konden we zowel het hele grote Okanagan lake aan de ene kant als de kleine, charmante Chute Lake aan de andere kant zien liggen. We zagen van heel dichtbij een grote roofvogel voorbij zweven. Die bleef een tijdje in onze buurt cirkelen. Terug bij de lodge hebben we met ons eigen brood en een heerlijke koek geluncht aan een picknicktafel. 

En toen was het tijd voor onze tweede hike, de Chute Lake Trail. Die zou ons eigenlijk in een rondje rondom het meertje brengen met wederom schitterend uitzicht vanaf twee uitzichtspunten. Na de uitzichten liepen we nog een stuk verder, maar stuitten toen op wel hele drassige stukken. Zodanig dat we, na een poosje o: de nattigheid heen manoeuvreren, concludeerden dat het pad echt niet verder begaanbaar was. Dus over dezelfde weg terug. Hoewel we hadden gehoord dat de kans op tegenkomen van beren heel klein was, gebruikten we ons fluitje en regelmatig hard praten uit voorzorg. Niet onterecht zo bleek. We hadden niet zo heel ver meer te gaan toen we dichtbij de trail en een vreemd geluid hoorden. Dit keer had Christel het beste zicht. Ze zag eerst een bruin-zwarte grote vorm zich uit de voeten maken. De twijfel werd weggenomen toen ze twee kleine lichtbruine beertjes erachter zag gaan. Weer een beer ontmoeting dus, en dit keer wel heel dichtbij, naar schatting op een meter of 20. Gelukkig vonden ze ons weer spannender dan wij hun. Wij bleven uiteraard wel staan en praten. 

Terug bij de lodge wachtte ons de verrassing van de stroomstoring. Dus niets relaxen maar de derde activiteit van de dag ondernemen, verder fietsen over de KVR naar Penticton. We konden vanwege de goede ondergrond en de lichte daling vlot doorrijden maar namen toch regelmatig de tijd om van de steeds mooier worden omgeving te genieten. Niet alleen vanaf de fiets. We zijn ook nog een paar keer afgestapt. Door het mooie avondlicht zag het er allemaal nog een stuk mooier uit. Dat geldt al helemaal voor de rotswanden. We fietsten ook nog door een lange tunnel waarbij lampjes aan gingen op basis van beweging. Meestal mooi op tijd, soms pas nadat de eerste fietser gepasseerd was, dus die moest zich dan richten op een vage rotswand links of rechts. Beetje spooky, maar heel leuk. Er was een weg omheen maar dit was veel leuker. Na de tunnel opende zich het landschap meer. We kregen steeds vaker zicht op Okanagan Lake en late de wijngaarden beneden ons. En na de nodige villa’s links en rechts fietsten we tussen die wijngaarden. Tussen een paar rotsblokken naast het pad zagen we twee bosmarmotten zonnen. Helemaal niet bang zolang we niet dichterbij kwamen. Tot onze blijde verrassing liep de KVR tot aan de rand van de bebouwde kant van Penticton door, onverhard en bijna geheel autovrij. We kijken terug op een schitterende tweedaagse KVR-ervaring. Ook Chute Lake met glamping tent voegde, ondanks dat wij niet van kamperen houden, echt wat toe aan deze vakantie, off-the-beaten track. 

Zoals we de vogels in onze tent hoorden (geluid aan, volume omhoog) met daarbij het lijstje van de Merlin Bird app.

En de routes van vandaag.