Sea to Sky Hwy

Gisteravond hadden we al het meeste ingepakt, zodat we voor 7:30 uur in de auto zaten. Ruim op tijd waren we bij onze eerste veerboot, van Saltery Bay naar Earl’s Cove. Die konden we niet reserveren, maar er was plek genoeg, dus we konden met de boot van 9:25 uur mee. Een mooie tocht door de fjorden. Op de boot konden we gelukkig een goede kop koffie krijgen.

Vanaf Earl’s Cove reden we langs de Sunshine Coast naar Langdale voor de volgende veerboot. Een mooie route waarbij we twee keer kort uitstapten om van de omgeving te genieten. Bij de veerboot aangekomen, een uur voor de afvaart van 13:15 uur, gebeurde waar we bang voor waren en wat natuurlijk onze eigen stomme schuld was. We kregen een ticket met de mededeling dat we gegarandeerd op de veerboot van 16:55 uur mee zouden kunnen en eentje eerder als er plek was. Tja. Wachten dus. Toen de veerboot van 15:35 uur gevuld werd, kon eerst rij 22 en toen 23 mee. Maar wij stonden in 24. En toen begon ook 24 te bewegen. En hoera, wij konden als één van de laatste auto’s mee. Ook deze overtocht was weer erg mooi.

Grappig. Waar de boot aanmeerde, was weer heel dicht bij Vancouver! Vanaf daar reden we in twee uur over de Sea to Sky Highway, via Whistler naar Pemberton. Een hele mooie route, steeds verder de bergen in. Onderweg zagen we al snel de eerste witgetopte bergen.

We kwamen om 18:30 uur in Pemberton aan, waar we de meest luxe kamer in een mooie en fraai gelegen B&B kregen (een upgrade in de annex omdat de kamers in het hoofdgebouw vol geboekt waren). Van de eigenaresse kregen we de tip om in de Pony te eten. Een leuk en levendig restaurant met een verrassende kaart. Christel had groene paprika gevuld met rijst en linzen, afgetopt met rode crab. Ik had een heerlijke paella.