Een restje Edersee
Tijd om weer verder te fietsen. Zoals we gisteren al schreven, fietsen we verder over de GeoRadroute Ruhr-Eder. Wij fietsen drie etappes van de route. De eerste etappe bracht ons vandaag van Winterberg naar de Edersee of wat daar op dit moment van over is. Het was gelijk ook de langste etappe van de vakantie met 86 kilometer. We dachten dat er weinig hoogtemeters omhoog in zouden zitten, maar dat bleken er toch nog 450 te zijn. Het viel ons op dat op deze route heel wat minder vakantiefietsers onderweg waren dan op de RTR. We kwamen er alleen een paar tegen bij de Edersee. We kwamen nog wel af en toe wat lokale mountainbikers tegen, maar ook dat was maar beperkt. Zonde eigenlijk want het was weer een prachtige route.
Al binnen een kilometer van ons hotel in Winterberg reden we weer in het groen, midden tussen de heuvels. De eerste 28 kilometer was de route aangelegd over het tracé van een oude spoorlijn. En omdat Winterberg hoog ligt, betekent dit effectief, op wat korte stukjes na, geleidelijk naar beneden zoeven. Lekker doorfietsen dus. Alleen onderbroken door talloze stops om foto’s te maken van de fraaie omgeving of simpelweg rond te kijken. Vlak na Winterberg zagen we een skilift en sneeuwkanonnen. Een duidelijke aanwijzing dat het hier ook om wintersport draait. Althans zolang het klimaat dat nog mogelijk maakt. Ook gaaf was dat de route door een meer dan 300 meter lange spoortunnel voerde. Altijd bijzonder!
Vanaf Allendorf volgt de route grofweg het riviertje de Eder. Daar stroomde nog wel wat water door, maar veel was het niet, wat later het thema van de dag bleek. Tussen Allendorf en Frankenberg fietsten we door een heel breed dal. Het leek een tijdje zelfs helemaal vlak. Maar in de verte zagen we de kerk van Frankenberg en die torent hoog boven het dal uit. De naam Frankenberg heeft niet voor niets het woord berg in zich. En Frankenberg heeft een mooie Altstadt. Dat wilden we met eigen ogen zien en dus moesten we steil omhoog het stadje in. En niet alleen steil omhoog maar ook weer heel erg steil omlaag. Zo steil zijn we nog niet vaak tijdens onze fietsvakanties naar beneden gereden. In Frankenberg hebben we geluncht bij een cafeetje waarvan de uitbater ons vertelde dat er eigenlijk op dit moment helemaal geen sprake was van een Edersee. Door andere gasten werd uitgelegd dat die maar liefst 12 meter lager staat dan normaal en nog maar 15% van zijn normale volume heeft. Het maakte ons wel nieuwsgierig!
Na nog eens 20 kilometer werd onze nieuwsgierigheid bevredigd toen we bij de Edersee aankwamen. Het was inderdaad geen meer maar slechts een smalle en ondiepe rivier. Heel bijzonder. Dat wat normaal meer is, is nu een weelderig begroeide vlakte. De foto’s geven een indruk. Bij het plaatsje Asel-Süd stuitten we op het Duitse Atlantis. Een wat overdreven benaming maar het betreft een weg met bruggetje van toen het stuwmeer nog niet aangelegd was. Als het niveau van het stuwmeer laag staat, zoals nu, kun je de goed bewaard gebleven brug zien en gebruiken.
De route ging schitterend verder langs het ‘meer’ en dichter bij het einde van onze etappe kreeg het dan weer een beetje het karakter van een meer. Maar nog steeds is overduidelijk dat het water extreem laag staat. Die 12 meter lager dan normaal is hier goed te zien. We kwamen uit bij de indrukwekkende Talsperre. Hiervandaan was het nog maar een paar honderd meter naar ons pension.
