Sunshine Coast Trail

We wandelden vandaag over de noordelijkste 12,5 kilometer van de bijzondere en fraaie Sunshine Coast Trail (SCT), vanaf Sarah Point tot Wednesday Lake. Daar verlieten we de SCT om via een relatief gemakkelijke route naar Lund te wandelen waar onze auto stond. 

De Sunshine Coast Trail is Canada’s nieuwste lange afstand wandelpad, in principe voor backpackers. De trail is 180 km lang van Sarah Point naar Saltery Bay en voert langs de kustlijn, door regenwouden, over 1200 meter hoge bergen en kleine stukjes cultuurland. Ons stukje liep deels langs de kust en de hele tijd door het regenwoud. En ondanks dat we niet hoog kwamen (hoogste punt was misschien 160 meter) moesten we in het totaal 700 hoogtemeters overwinnen op ruim 20 kilometer. Het pad ging continu op en af, vaak ook echt steil. Wij schatten een paar keer boven de 30%. Het is een echte backcountry wandeling. We starten tegelijk met nog één andere wandelaar, een Canadese die ook op de trail op een campsite ging overnachten en we zagen nog wat mensen in zeekajaks. Verder kwamen we helemaal niemand tegen totdat we weer in Lund waren. 

Eerst even terug naar het begin. We werden vanochtend om 7:15 in Lund verwacht (voor ons doen dus extreem vroeg opgestaan, namelijk om 6:00). Vanaf daar werden we met een Zodiac (een kleine snelle rubberboot) naar Sarah Point gebracht, samen met de Canadese wandelaarster. Een korte maar hele gave tocht vlak langs de schitterende kust waar we overmorgen nog langs hopen te varen in een zeekajak. Onderweg werd ons door de kapitein een rotstekening aangewezen. We werden verzocht de precieze lokatie niet bekend te maken. We zagen verder een zeearend die een meeuw achterna zat. Die meeuw liet een vis in zee vallen die vervolgens door de zeearend werd gegrepen. Bij Sarah Point stapten we op de rotsen en klauterden naar boven om aan de wandeling te beginnen. 

We waren net begonnen toen we de Canadese hoorde roepen, nadat we geblaas hoorden, “Guys, Orca’s!”. Even later zagen we ze zelf ook. De wandeling begon gelijk heel fraai door een weelderig regenwoud. Denk aan rotsen, hoge bomen, eindeloze varens en mossen, omgevallen bomen en veel hoogteverschillen. Je bent en voelt je echt in de wildernis. Mooi en pittig wandelen. We kwamen al snel bij de schitterende Feather Cove uit waar we het strand op konden en waar we een toiletstop konden maken want daar was een campsite met een ‘pit toilet’ (composttoilet). 

We hadden broodjes gesmeerd voor de lunch en die aten we op drie verschillende plekken op, bij Hinderlake, een mooi en beetje verscholen meertje, bovenop The Knob (een fikse verhoging in de vorm van een grote rotsblok) met uitzicht tussen de bomen door op de Desolation Sound en als laatste bij het wonderschone Wednesday Lake. En tussendoor genoten we ook nog op een ander punt van uitzicht op de Sound. En … op een klein rotseiland met heel veel zeehonden of -leeuwen. Met het blote oog goed te zien, door de verrekijker nog beter.

Dit gebied staat erom bekend dat er veel beren rondlopen. Vooral zwarte beren zou je tegen kunnen komen. En overigens ook poema’s en wolven, maar de kans om die te zien is, gelukkig, minimaal. We hielden daar de hele dag rekening mee. Veel lawaai maken, bij blinde bochten roepen of zingen en de bear spray onder handbereik. We verwachtten natuurlijk niet echt een beer te zien, maar je weet maar nooit. En ergens halverwege Wednesday Lake en Lund zagen we in een wat meer open stuk langs het bospad waar wij liepen een beer voorbij rennen, op zo’n 75 meter afstand. Vermoedelijk rende de beer snel van ons weg. 

Weer in de buurt van Lund hebben we met de organisatie van de kajaktour gebeld. Die stond voor morgen op het programma maar het het is de bedoeling om de dag ervoor te bellen om alle details te controleren. En maar goed ook, want het weer laat het niet toe om de tocht morgen te doen. Waarschijnlijk wel zaterdag en dus hebben we die verplaatst. We bekijken morgen wel wat we doen maar niet de lange zware tocht die in de SNP beschrijving staat. Dan zouden we daar de transfer van zaterdag naar morgen voor moeten verzetten maar meteen weer een zware wandeling zien we niet zo zitten. 

We hebben vanavond weer heerlijk in de Laughing Oyster gegeten. Daar werden we door de bediening gewezen op een wasbeer die boven in een boom zat. Nog meer wildlife dus!