Garmin houdt ons voor de gek

Wij gebruiken een Garmin fiets GPS voor navigatie op de mountainbike (en vaak ook op onze andere fietsen). Via Garmin Connect kunnen we routes uploaden naar het toestel. Garmin analyseert de route en berekent bijvoorbeeld welke beklimmingen er zijn. Heel handig want dan kun je bijvoorbeeld voor het begin van de klim en tijdens de klim het profiel volgen. Je kunt ook vooraf kijken wat voor soort beklimmingen er in een route zitten. Garmin hanteert een classificatie van “gemakkelijk”, “categorie 4” tot en met “categorie 1”, waarbij die laatste de zwaarste is. In de route die we voor vandaag bedacht hadden meende Garmin 6 klimmen en klimmetjes te herkennen.

De eerste klim, direct vanaf het hotel (ware het niet dat we eerst nog naar Schruns gingen) een categorie 4 klim en daar konden we ons in vinden. De volgende klim was een categorie 1 klim en ook daarin konden we ons wel vinden, al was het middenstuk van die klim eerder van de categorie “horror”. Dan wat beklimmingen die Garmin “gemakkelijk” vond en wij ook. Tot zover geen probleem. Maar de laatste klim was volgens Garmin een categorie 4 klim. Dat ervoeren wij toch anders. Een dikke kilometer a gemiddeld 11,4%, met een stuk van dik 700 meter met meer dan 13% gemiddeld, vinden wij geen categorie 4 meer. Kortom: wij werden voor de gek gehouden door onze GPS. Moet niet gekker worden! Maar het moge duidelijk zijn, het was vandaag bij tijd en wijle zwaar, soms ook heel zwaar.

We hadden een bestaande route, de Stausee Latschau Bitschweil tour, uitgebreid met een lus door het dal om tot een mooie afstand (uiteindelijk 43 kilometer) met een acceptabele totale stijging (weer dik 1000 meter) te komen. Voordat we daar aan begonnen moesten we nog even langs de fietsenmaker in Schruns. Christel’s remmen piepten harder dan de marmotten en daar wilden we toch wel van af. Sowieso fijn om vast te stellen dat het alleen maar de rem was en niets anders. Na afstellen van de rem, wat zo gebeurd was, was het grootste probleem dan ook verholpen. Het stukje om via Schruns zorgde er wel voor dat we een kort stukje konden opwarmen voordat we aan de eerste klim door Tschagguns omhoog begonnen. Na die klim draaiden we af om een stukje op min of meer gelijke hoogte en met wat dalen verder te rijden. Tot onze verrassing zat daar ook een mooi stukje single trail bij. Op de MTB kaart van het Montafon was die overigens als “Schiebestrecke” ingetekend. Vreemd want het was gemakkelijk te rijden.

Na een afdaling en stukje langs de Ill begon een lange en pittige klim naar Latschau. Deels klommen we langs de Coaster omhoog. Een stuk van 2 a 2,5 kilometer was echt horror-steil, gemiddeld meer dan 14% met uitschieters naar 18%. Steile, heel steile en lomp steile stukken wisselden elkaar af. We zagen ons genoodzaakt een paar keer te stoppen om uit te rusten. Bij Christel betekende dat zelfs gebogen over het stuur uithijgen! Maar we konden wel alles fietsen!

Bij het stuwmeer bij Latschau aangekomen namen we een korte snack- en drinkpauze waarna we nog een stukje, veel eenvoudiger, verder mochten klimmen. Daarna volgde een fraaie route langs de bergwand op, deels over een mooie trail door het bos. We kwamen uit bij het pittoreske Jausenstation Bitschweil voor de copieuze lunch. Na de lunch daalden we weer naar het dal af en wel over een ontzettend bochtige steile weg. Konden we mooi oefenen op onze bochten techniek. De remmen hadden we wel heel intensief nodig. We dachten even dat Christel’s remmen toch weer piepten maar nu kwam dat doordat ze heel warm werden! Een fraai stuk door het dal, licht omhoog langs de Ill, geholpen door een stevige wind in de rug, bracht ons naar Garfrescha. Daar overwonnen we de onverwacht pittige laatste klim.

We waren blij af te draaien op een schotterweg die mooi omlaag liep. Heerlijk afdalen, eerst over Schotter en daarna over asfalt. Er was ondertussen een hele stevige Föhnwind opgestoken die het ook gevoelig kouder maakte en ervoor zorgde dat we op een aantal stukken nog flink bij moesten trappen, ook al reden we omlaag. De laatste paar kilometers naar ons hotel fietsten we weer comfortabel direct langs de Ill op.

Vanavond genoten we van de voorlopig laatste voortreffelijke maaltijd in Montafonerhof. Net als alle andere avonden was het weer echt genieten. Ondanks dat dit onze vijfde keer in Montafonerhof was, is de kans groot dat we hier nog wel een keer terugkomen. Maar voor nu zit dit stuk van onze vakantie erop. Morgen rijden we door naar Lüsnerhof in Süd-Tirol (Duitstalig Italië).