Een lang dalafdaling

12 kilometer, 170 meter stijgen en 1000 meter dalen.

Tijd om eens wat minder te stijgen maar vooral te dalen. Het doel voor vandaag was de hoofdstad, Glarus, van het gelijknamige kanton. En om gelijk met de deur in huis te vallen: dat hebben we bij lange na niet gehaald. Ten eerste vertrokken we daarvoor te laat, om 10:15. De hele route zou dik 18 kilometer zijn, maar we stuitten ook nog eens op twee omleidingen. Eentje waarvoor we maar een klein stukje om moesten en één, welke we vooraf wisten, die een flink stuk extra stijgen en extra tijd betekende. Een klein stukje voor de laatste beschreven mogelijke afkorting van de route hebben we even snel gerekend. We zouden dan nog zeker 10 kilometer moeten lopen en dan nog eens de trein terug nemen. En die trein ging maar één keer per uur. We zouden dan ergens tussen 18:30 en 19:00 bij ons hotel terug zijn. Als het meezat. Vonden we niet fijn. Dus namen we de afkorting naar Leuggelbach waarmee het totaal op 12 kilometer kwam. 

Het eerste stuk was min of meer vlak over een weggetje waar we gisteren eind van de dag ook liepen. Bij Schwettiberg lag het weggetje dat wij moesten nemen helemaal open maar bij het plaatselijke winkeltje kon men ons vertellen hoe we om die werkzaamheden heen konden lopen. Al snel na dit dorpje liepen we over hele rustige paden langs en door de weiden. Met steeds wisselende mooie uitzichten over bergen en het dal diep beneden ons. Het eerste echte steile stuk afdalen was door een bos. Gelukkig had ik wandelstokken geleend bij het hotel. Die kwamen nu goed te pas. Christel kan nu, vanwege de blessure aan haar pols, helemaal geen wandelstokken gebruiken dus zij had de hare aan Jennifer uitgeleend voor hun wandelvakantie. En bovendien miste Christel ze helemaal niet. Ze is zo lichtvoetig dat je er soms jaloers op zou zijn. 

Na deze afdaling kwamen we bij een idyllische waterval in de Bösbachibach. Snel hierna kwamen we uit bij aangekondigde werkzaamheden aan een waterkrachtcentrale. Daarvoor was de wandelroute omgelegd. Gelukkig stond dat goed aangegeven maar het betekende wel een kilometer of zo extra en weer flink wat hoogtemeters in de warme zon erbij. Aan het einde van die omleiding kon Christel naar het toilet bij een bouwvakkerstoilet. Tegen alle verwachting in was dat toilet spic en span. We vervolgden onze route en konden even later op een mooie plek op een bankje langs de weg het eerste deel van ons lunchpakket genieten. We hadden er goed aan gedaan om toen eens aandachtig de routebeschrijving te lezen. Dan hadden we geweten hoe we onze route hadden moeten vervolgen. Maar wij liepen te veel op de GPS track die niet al te nauwkeurig is, dus helaas hebben we even moeten zoeken en uiteindelijk toch maar de grindweg gekozen, die ook in de beschrijving als alternatief stond, en waarmee we een stukje verder weer op de eigenlijke route uit kwamen. Dat liep wel sneller dan de route, maar vast ook wat minder mooi.

Ondertussen was de tijd wel gevorderd en leerde even snel rekenen ons dat het wel allemaal erg krap zou worden. En dat op een dag dat we niet al te ruig wilden doen! Al met al besloten om de laatste afkorting uit de routebeschrijving te nemen. We daalden steil door het bos af naar Leuggelbach om daar de trein terug te nemen. Ergens op die afdaling hebben we de rest van het lunchpakket opgegeten. Toen we op het station van Leuggelbach aankwamen vertrok net de trein die we hadden willen hebben. Een extra uurtje wachten dus. Niet erg want ik kon even lekker naar het toilet en we konden beiden nog pootje baden in een ijskoud bergbeekje. Een weldaad voor onze vermoeide voeten. Dat toilet was ons trouwens aangewezen door een alleraardigste vrouw die aan kwam fietsen en blijkbaar de vraagtekens op ons gezicht zag. Een terrasje om wat te drinken was niet direct in de buurt maar een openbaar toilet wel, 100 meter verderop bij een kleine speeltuin. Zij vertelde trots dat het een heel net toilet was en daar bleek niets aan gelogen. Ik ken weinig toiletten die zo schoon zijn!

Eenmaal aangekomen in Braunwald hebben we eerst even wat gedronken op een terrasje voordat we naar het hotel liepen. Nu klinkt dat niet vermoeiend, “naar het hotel lopen”, maar Tödiblick ligt dus wel 120 meter hoger, ongeveer 1 kilometer lopen, dan het bergstation van de Braunwald Bahn!

Het onweer dat voor later vanmiddag en vanavond voorspeld was heeft besloten een andere koers te nemen. We schrijven dit verhaaltje deels op het terras van het hotel met een lekker kopje thee, en voor Leon een glaasje abrikozenlikeur, en deels op het balkon van onze kamer. Zo lekker is het nog! De weersvoorspelling voor de komende dagen is overigens ook verbeterd. Morgen lijkt prima wandelweer te worden. Van donderdag op vrijdag en vrijdagochtend zou er dan veel regen vallen waarna het vrijdagmiddag al weer beter wordt. Zaterdag lijkt dan weer een topdag te worden met veel zon en wel een paar graden koeler. Vrijdag wordt dus rustdag!